Wheatstone

De Brug van Wheatstone wordt gebruikt om een elektrische weerstand te meten en is ontwikkeld door Samuel Hunter Christie in 1833 en verbeterd door Charles Wheatstone in 1843. De werking is gebaseerd op het feit dat als de verhouding tussen R1 en R2 gelijk is aan de verhouding tussen Rx en R3 er geen spanning wordt gemeten door de voltmeter in de brug van Wheatstone. Door bijvoorbeeld R3 variabel te maken door toepassing van een potentiometer kan de onbekende weerstand worden bepaald. Wanneer de potentiometer zo is ingesteld dat er geen spanning meer wordt gemeten in de brug kan de onbekende weerstand worden bepaald:

Rx=Rc*(Ra/Rb)

Een bekende toepassing van de brug van Wheatstone is de weegcel ook wel loadcell genaamd. De brug van Wheatstone wordt dan gevormd door vier rekstrookjes, Daarbij zijn twee van de rekstrookjes aan de rekkende zijde geplaatst, en de twee andere aan de andere zijde, die samengedukt wordt. Door een rekstrookje in rek en druk zijde toe te passen kunnen temperatuurinvloeden worden gecompenseerd. Het uitgangssignaal is erg laag, 2mV per V voedingsspanning is een gebruikelijke waarde zodat er bij 10 V voedingsspanning 20 mV signaal is bij maximum belasting.

Brug van Wheatstone

Fig 1. Brug van Wheatstone.